Δεν συνηθίζω να γράφω κριτικές βιβλίων, τουλάχιστον όχι με την αυστηρή έννοια της κριτικής. Συνήθως περιορίζομαι σε μικρές παρουσιάσεις, που περισσότερο αποτυπώνουν τα συναισθήματα που μου αφήνει η ανάγνωση.
Πιστεύω πως κάθε βιβλίο έχει κάτι να προσφέρει, ακόμη κι αν αυτό αγγίξει μόνο έναν άνθρωπο. Γι’ αυτό προτιμώ να αφήνω την εμπειρία της ανάγνωσης να μιλά από μόνη της. Επιπλέον, νιώθω πως βρίσκομαι στην απέναντι πλευρά, εκείνη του συγγραφέα, και δεν θεωρώ πως είναι η θέση μου να ασκήσω κριτική σε ένα έργο στο οποίο κάποιος έχει καταθέσει την ψυχή του.
Αυτή τη φορά, όμως, ένιωσα την ανάγκη να κάνω μια εξαίρεση. Μετά από καιρό βρέθηκα μπροστά σε ένα μυθιστόρημα όπου ταυτίστηκα με δύο-τρία στοιχεία βαθιά συνδεδεμένα με την προσωπική μου ζωή, και θέλησα να μοιραστώ πώς το βίωσα. Δεν πρόκειται, λοιπόν, για μια τυπική κριτική, αλλά για μια παρουσίαση, όπως ακριβώς τη βίωσα.
Η Φόνισσα των Μυρμηγκιών της Πασχαλιάς Τραυλού είναι ένα μυθιστόρημα που αγγίζει βαθιά την ψυχή. Ένα βιβλίο που γεννά ενσυναίσθηση και προβληματισμό γύρω από τις σχέσεις∙ με την οικογένεια, τους φίλους, τους συναδέλφους, αλλά και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Μέσα στις σελίδες του αποτυπώνεται η εσωτερική μοναξιά του ανθρώπου, καθώς και η μαγική διέξοδος που μπορεί να προσφέρει η λογοτεχνία.
Η συγγραφέας υφαίνει τις λέξεις με μαστοριά, αναδεικνύοντας την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχής και την ικανότητα να αντέχει, να προσαρμόζεται και να επιβιώνει. Φέρνει στο φως την ανάγκη να φορέσουμε μάσκες για να προστατευτούμε από τον περίγυρο, αλλά και τις πραγματικότητες που βιώνει κανείς στον χώρο εργασίας, με τις ίντριγκες, τις φιλοδοξίες και τις ματαιοδοξίες που συχνά τον κατακλύζουν. Δίνει φωνή στον «διαφορετικό» που εγκλωβίζεται σε ένα επάγγελμα από ανάγκη, θυσιάζοντας όνειρα και επιθυμίες.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στην καθοριστική επίδραση του οικογενειακού περιβάλλοντος και του τρόπου ανατροφής στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και των επιλογών του κάθε ανθρώπου. Παρουσιάζεται σε βάθος η απόρριψη και η κριτική που βιώνουν όσοι δεν χωρούν στα στενά καλούπια του κατεστημένου, ζωγραφίζοντας τον συναισθηματικό κόσμο και την εσωτερική τους πάλη για αποδοχή και αγάπη.
Θα μπορούσα να παραθέσω πολλά αποσπάσματα που άγγιξαν τις ευαισθησίες μου. Διαλέγω, όμως, ένα:
“Καλύτερα να γράφεις για τον εαυτό σου και να χάσεις τον αναγνώστη παρά να γράψεις για τον αναγνώστη και να χάσεις τον εαυτό σου.”
Η Φόνισσα των Μυρμηγκιών είναι ένα μυθιστόρημα ρεαλιστικό, γεμάτο ένταση και αλήθεια. Ένα βιβλίο που αφήνει ανεξίτηλο αποτύπωμα σε κάθε αναγνώστη.
Τίτλος: Η Φόνισσα των μυρμηγκιών
Συγγραφέας: Πασχαλιά Τραυλού
Αριθμός σελίδων:488
Εκδόσεις Διόπτρα
Οπισθόφυλλο
Η Διώνη, μια γυναίκα που συνδυάζει μια υψηλή θέση σε έναν Δημόσιο Οργανισμό και μια επιτυχημένη συγγραφική καριέρα, αποπειράται να αυτοκτονήσει. Σώζεται την τελευταία στιγμή χάρη στον σκύλο της και στην έγνοια της συναδέλφου και σπιτονοικοκυράς της, Γλυκερίας. Όταν η αστυνομία ανακοινώνει πως η παρολίγον αυτόχειρας είναι ύποπτη για φόνο, η Γλυκερία αποφασίζει να εισχωρήσει στα άδυτα του υπολογιστή της συγγραφέως για να αποδείξει πως η Διώνη δεν ήταν ικανή να βλάψει ούτε μυρμήγκι.
Η επαφή της με τον άγνωστο κόσμο της φίλης της μοιάζει με κυνήγι θησαυρού. Μέσα απ’ τα αδημοσίευτα κείμενά της και τα μυστικά που χρόνια ολόκληρα της έκρυβε η Διώνη, θα γνωρίσει τελικά τα τραύματα και τις άγνωστες πτυχές του χαρακτήρα της. Οι αποκαλύψεις και οι εκπλήξεις διαδέχονται η μία την άλλη, καθώς σχηματίζεται το πορτρέτο ενός ανθρώπου που προσπαθεί να ισορροπήσει σε δυο κόντρα κόσμους και στους πολλαπλούς ρόλους που υπηρετεί.
Πώς κράτησε αναλλοίωτο τον χαρακτήρα της αυτή η ιδιαίτερη, ασυμβίβαστη ύπαρξη στον γεμάτο ίντριγκες χώρο του Οργανισμού στον οποίο εργαζόταν; Πώς κράτησε την προσωπικότητά της αλώβητη σε ένα περιβάλλον που ισοπεδώνει τους αλλιώτικους; Κι εντέλει, τι αναγκάστηκε να κάνει όταν βεβήλωσαν τα ιερά και όσιά της;
