Μια προσωπική σκέψη για την ποίηση, τις λέξεις και τη διάκριση «Ποιητική Πνοή»
“Δεν είμαι ποιητής, αλλά ποίηση γράφω.
Όχι γιατί ξέρω πώς, αλλά γιατί νιώθω.”
Αγάπησα την ποίηση από μικρή και έγινε μέρος του τρόπου έκφρασής μου από τα πρώτα εφηβικά μου χρόνια. Με μάγεψε ο ρυθμός των λέξεων, το πώς μεταδίδουν τα συναισθήματα και τις σκέψεις μέσα από τον ήχο τους και την παύση τους. Όταν, λίγο αργότερα, τα συναισθήματα λυσσομανούσαν μέσα μου, η ποίηση έγινε το καταφύγιό μου.
Και έγραφα. Όποτε ένιωθα, και νιώθω, ένα συναίσθημα, μια σκέψη να με κατακλύζει παίρνω την πένα μου και αφήνω το μελάνι να αποτυπώσει στο χαρτί όσα θέλουν χώρο να αναπνεύσουν.
Μια μέρα είδα μια ανάρτηση για ένα διαγωνισμό ποίησης και μου κίνησε την περιέργεια. Με έκανε να αναρωτηθώ αν τα δικά μου ποιήματα έχουν κάποια θέση σε μια τέτοια διοργάνωση. Χωρίς πολλές προσδοκίες έστειλα τρία ποιήματα. Δεν νοιάστηκα ποτέ να μάθω ποιητικούς κανόνες. Για μένα ήταν αρκετό που μπορούσα να εκφραστώ και να καταλαγιάσω τις καταιγίδες μου.
Με μεγάλη συγκίνηση έλαβα τιμητική διάκριση στον διαγωνισμό Uwrite 10 του itravel poetry, στην κατηγορία Ποιητική Πνοή.
Τι είναι, άραγε, η ποιητική πνοή;
Ίσως να είναι εκείνη η αόρατη δύναμη που μετατρέπει ένα συναίσθημα σε λέξεις. Ένα κομμάτι ψυχής που βρίσκει καταφύγιο πάνω στο χαρτί.
Για μένα, η ποίηση δεν ήταν ποτέ απλώς γραφή. Ήταν τρόπος να υπάρχω μέσα σε όσα ένιωθα χωρίς να μπορώ πάντα να τα εξηγήσω. Να δίνω μορφή στη νοσταλγία, στον φόβο, στην αγάπη, στη μοναξιά.
Ίσως αυτή να είναι τελικά η «ποιητική πνοή». Η ανάγκη του ανθρώπου να αισθανθεί, να θυμηθεί και να ακουστεί μέσα από τις λέξεις.
Τα τρία ποιήματα που διακρίθηκαν γράφτηκαν σε διαφορετικές συναισθηματικές μου στιγμές.
🖋️ «Άγραφο Χαρτί» — Γεννήθηκε το 2015 σε μια περίοδο εσωτερικής και υπαρξιακής μου πάλης.
💧 «Ω! Πετριχώρ» — Ένα ποίημα του περασμένου Σεπτέμβρη, όταν το άρωμα από τα πρωτοβρόχια εισχώρησε σε κάθε κύτταρό μου και ο αισθητηριακός μου κόσμος, άρχισε να δημιουργεί εικόνες.
🎵 «Μια Μελωδία Γνώριμη» — Πρωί, στο αυτοκίνητο να πηγαίνω στη δουλειά και στο ραδιόφωνο να ξεκινά ένα τραγούδι που είχα χρόνια να ακούσω κι όμως αγαπώ τόσο πολύ. Μια μελωδία συνδεδεμένη με μια περίοδο καταλυτική για την αισθηματική μου πορεία. Και η νοσταλγία μετατράπηκε σε στίχους. Και για όσους αναρωτιούνται το τραγούδι είναι το “Ζωή Κλεμμένη” – Ελευθερία Αρβανιτάκη
Η ποίηση μπορεί να είναι κάτι πολύ προσωπικό και παράλληλα καθολικό. Μπορεί να αλλάξει έναν άλλο άνθρωπο, πέραν του ποιητή, έστω και για λίγα λεπτά, για όσο διαβάζει. Να του δώσει μια ανάσα διαφορετική στις σκέψεις του. Να τον κάνει να νιώσει λιγότερο μόνος μέσα σε όσα κουβαλά.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμη των λέξεων. Να βρίσκουν δρόμο προς ανθρώπους που δεν γνωρίσαμε ποτέ και, παρ’ όλα αυτά, να τους αγγίζουν σαν να τους ξέραμε πάντα.
Αυτή η τιμητική διάκριση είναι μια μικρή υπενθύμιση πως αξίζει να μοιράζομαι όσα γράφω γιατί κάπου, κάποιος ίσως νιώσει αυτά που νιώθω, βρει μέσα στις λέξεις μου κάτι δικό του. Ίσως τελικά αυτό να κάνουν οι λέξεις· να ενώνουν ανθρώπους που δεν γνωρίστηκαν ποτέ.
Τα ποιήματα που διακρίθηκαν:
ΑΓΡΑΦΟ ΧΑΡΤΙ
Γράφω… Σβήνω…
Ξαναγράφω… Ξανασβήνω…
Το χαρτί μουντζουρώθηκε,
λευκό ξανά δε γίνεται.
Σημάδια από λέξεις σβησμένες
που δε φεύγουν πια.
Φθαρμένο πλέον το χαρτί
και εξακολουθώ
να προσπαθώ σ’ αυτό να γράψω.
Μα γράφω και σβήνω…
τις λέξεις δεν μπορώ να βρω
να συλλάβουν
το ουρλιαχτό
που βαθιά κοχλάζει…
Και το άγραφο χαρτί
η αντανάκλασή μου…
Όσα νιώθω
εκεί θα τα βρεις.
9 Σεπτεμβρίου 2015, Τετάρτη
***
Ω! ΠΕΤΡΙΧΩΡ
Αυτή η μυρωδιά
όλες τις αισθήσεις οξύνει.
Αυτή η μυρωδιά
όλα τα κρυμμένα φανερώνει.
Στον ουρανό πάνω απ’ τα σύννεφα…
σε ανεβάζει
και στης κόλασης τα βάθη
σε βουλιάζει.
Την ελπίδα ανασταίνει…
τον πόνο φουντώνει.
Μαζί… όλα μαζί
το μυαλό και την ψυχή
βάλσαμο και φαρμάκι
σταλιά σταλιά ποτίζουν.
Ω! Πετριχώρ,
άρωμα ζωής.
Ανάσα….
8 Οκτωβρίου 2025, Τετάρτη
***
ΜΙΑ ΜΕΛΩΔΙΑ ΓΝΩΡΙΜΗ
Μια μελωδία γνώριμη,
ένα τραγούδι απ’ τα παλιά
στο ραδιόφωνο αρχινά.
Σφίξιμο στο στήθος
στο στομάχι μια γροθιά.
Τι είναι πάλι ετούτο;
Τι μου συμβαίνει ξαφνικά;
Το σώμα όμως θυμάται
όσα το μυαλό ξεχνά.
Σ’ ένα κουτί είναι κλεισμένα
αισθήματα κι αναμνήσεις
θαμμένα πολύ βαθιά.
Μια εικόνα θολή…
σαν φωτογραφία ξεθωριασμένη
πετιέται στα μάτια μου μπροστά.
Ένα πρόσωπο
από πολύ παλιά…
Ένας πόνος…
από ‘ κείνους που δεν εξηγούνται
μόνο νιώθονται.
Μια μελωδία γνώριμη…
Κι η καρδιά
στο ρυθμό μιας ζωής κλεμμένης
για λίγο ξαναχτυπά.
27 Ιουνίου 2025, Παρασκευή
***
