Η βραδιά που τα Άσπρα Τριαντάφυλλα άνθισαν

Την Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2026, πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του πρώτου μου μυθιστορήματος, Άσπρα Τριαντάφυλλα. Η «βάφτιση» του πρώτου μου παιδιού.

Τα συναισθήματα που με κατέκλυσαν είναι απερίγραπτα.

Είχα ετοιμάσει κι εγώ μια ομιλία, όπως ήταν αναμενόμενο, η οποία περιείχε κατά κύριο λόγο τις ευχαριστίες που ήθελα να εκφράσω, λίγα λόγια για τη σχέση μου με τη συγγραφή, καθώς και την πηγή της έμπνευσής μου.

Παρόλο που πήγα όσο πιο προετοιμασμένη μπορούσα – για έναν άνθρωπο που ανήκει κυρίως στα παρασκήνια – βρέθηκα αντιμέτωπη με κύματα συναισθημάτων μπροστά σε ένα, τεράστιο στα μάτια μου, κοινό.

Εκεί που αρχικά πίστευα πως δεν θα ενδιαφερόταν κανείς να έρθει στην παρουσίασή μου, πέρα από την οικογένειά μου και λίγους στενούς φίλους, και είχα όλο το άγχος αυτής της σκέψης, ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σε σχεδόν εκατό ανθρώπους! Ίσως και περισσότεροι.

Κάτι εντελώς εξωπραγματικό για τα δικά μου δεδομένα.

Και έπρεπε εγώ να αντεπεξέλθω.

Βλέποντάς σας εκεί, πλημμύρισα από συγκίνηση. Πώς ήταν δυνατόν όλοι εσείς να ήρθατε για μένα; Να με στηρίξετε και να μου χαρίσετε την αγάπη σας σε αυτό το νέο ξεκίνημα; Να γιορτάσετε μαζί μου την πραγματοποίηση ενός ονείρου;

Ακόμη εξακολουθώ να μην το πιστεύω.

Από τη μία, η εικόνα του πλήθους μου προκαλούσε τόσο έντονο άγχος, που σκεφτόμουν να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια. Από την άλλη όμως, η παρουσία σας με αγκάλιασε με τόση αγάπη, ώστε ήθελα να παλέψω το αίσθημα της φυγής που προσπαθούσε να κυριαρχήσει και να απολαύσω μαζί σας αυτή την τόσο σημαντική βραδιά.

Κρύφτηκα πίσω από ένα βάζο με Άσπρα Τριαντάφυλλα… και οι περισσότεροι καταλάβατε πως το έκανα εσκεμμένα. Με αφήσατε όμως εκεί, μέχρι τη στιγμή που ένιωσα πως μπορούσα να βγω μπροστά.

Τι να κάνατε κι εσείς; Δεν μου έφτανε η συγκίνηση της όλης βραδιάς, η Άντζελα, με την ομιλία της, φρόντισε να με κλαμουρίσει. Ευτυχώς που ο αδερφός μου είχε την προνοητικότητα να μου φέρει χαρτομάντιλα πριν γίνω σαν παλιάτσος και κρυφτώ για τα καλά.

Δεν έφτανε η Άντζελα με τις αναπολήσεις της και την αποθέωση που έκανε στον χαρακτήρα μου —πιστεύω υπερβάλλει γιατί με αγαπά σαν μικρή της αδερφή— ήρθε και η Νεφέλη να συνεχίσει, μιλώντας με τόσο όμορφα λόγια για μένα ως συγγραφέα. Εκεί… με αποτελείωσαν.Μα κάπου εκεί, λίγο πριν τελειώσει κι η Νεφέλη με την ομιλία της και μου δώσουν τη σκυτάλη, η καρδιά μου πήγε να σπάσει. Χτυπούσε τόσο δυνατά.

Η στιγμή να μιλήσω μπροστά σε όλους αυτούς πλησίαζε κι εγώ… φλέρταρα με την πόρτα.

Μέσα όμως στο πλήθος είδα ένα πρόσωπο που πάντα, με μία μόνο αγκαλιά, με κάνει να νιώθω καλύτερα. Δεν μπορούσα να πάω κοντά του. Μα δεν ήθελα να αφήσω τον φόβο να νικήσει.

Και προτού πάρω την τελική απόφαση, να μείνω εκεί που ήμουν ή να τρέξω, μου δόθηκε ο λόγος.

Κι ήθελα τόσα πολλά να σας πω.

Πόσο τρομοκρατημένη ήμουν που βρεθήκαμε όλοι μαζί, αλλά και πόσο χαρούμενη ένιωθα ταυτόχρονα που σας έβλεπα. Κάποιους είχα να σας δω πολλά χρόνια, κι όμως ήσασταν εκεί. Για μένα. Για να μου προσφέρετε απλόχερα την αγάπη και τη στήριξή σας.

Ήθελα να σας πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ», πολύ πιο βαθύ από αυτό που ήδη είχα γράψει. Ακούγεται το ίδιο. Τα ίδια γράμματα έχει. Μα είναι τόσο διαφορετικό.

Δεν είχα τον χρόνο να ξαναγράψω την ομιλία μου για να χωρέσουν όλα αυτά. Και τελικά, ίσως να ήταν καλύτερα.

Γιατί έτσι μπόρεσα να σας μεταφέρω όχι μόνο τα αρχικά συναισθήματα και την ευγνωμοσύνη που νιώθω επειδή ήσασταν εκεί, αλλά και όσα ένιωσα στη διάρκεια της βραδιάς.

Έτσι διάβασα όσα είχα ετοιμάσει, με τη σιωπηλή υπόσχεση πως κάποια στιγμή θα σας έλεγα όλα όσα δεν κατάφερε να χωρέσει εκείνη η ομιλία.

Και τώρα που τα γράφω… διαπιστώνω πως τελικά είναι πολύ μεγάλο κείμενο για μια ανάρτηση.

Επομένως, θα ανέβει εδώ, στο Σημειωματάριό μου.

Σας ευχαριστώ για την υπέροχη βραδιά. Ήταν μία από τις ομορφότερες της ζωής μου. Κι είχα την ευκαιρία να βγάλω πολλές φωτογραφίες με εσάς, τους αγαπημένους μου.

Κι όταν πλέον έφτασα στο σπίτι και αναλογιζόμουν τις όμορφες στιγμές της βραδιάς, διαπίστωσα πως, για άλλη μια φορά, άφησα πίσω και δεν έβγαλα ούτε μία φωτογραφία με τα μόνα άτομα που ήξερα με απόλυτη βεβαιότητα πως θα βρίσκονταν εκεί, είτε οι παρευρισκόμενοι ήταν χίλιοι είτε δέκα.

Τη μητέρα μου. Τον αδερφό μου. Τη νύφη μου. Την κολλητή μου.

Αλλά ίσως… για να μη μας πιάνει το μάτι, κάτι έπρεπε να παραλείψουμε.

Και αν εκείνο το βράδυ έμαθα κάτι, είναι πως τα όνειρα δεν ανθίζουν ποτέ μόνο με τη δύναμη εκείνου που τα ονειρεύεται. Ανθίζουν και χάρη στους ανθρώπους που στέκονται δίπλα του όταν έρθει η ώρα να τα μοιραστεί.

Εσείς σταθήκατε δίπλα μου. Με την παρουσία σας, με τις αγκαλιές σας, με τα λόγια σας, με τη στήριξή σας. Κάνατε μια βραδιά που φοβόμουν να γίνει μία από τις ομορφότερες αναμνήσεις της ζωής μου.

Εύχομαι τα Άσπρα Τριαντάφυλλα να σας κρατήσουν όμορφη συντροφιά και να σας θυμίζουν πως κανένα όνειρο δεν είναι ποτέ πολύ παλιό για να ανθίσει.